Kim jest gdańszczanin, który ma trafić do Borussii? Mały terrorysta, który nikomu nie odpuści
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
To był szokujący news. Od nowego sezonu w Borussii Dortmund, drugiej drużynie Ligi Mistrzów, nadal może grać trzech, a nawet czterech - jeśli zostanie Robert Lewandowski - Polaków. Kolejnym ma być Paweł Dawidowicz z Lechii, szczupły blondynek, który w maju skończył dopiero 18 lat.
- A ja nie byłem zaskoczony, bo znam Pawła i wiem, jak uparcie dąży do celu. On ma niesamowity charakter, jakże różny od większości polskich piłkarzy. Bez względu na to, gdzie gra, nigdy nie myśli o pieniądzach. A jedynie o tym, by dobrze grać w piłkę - podkreśla Adam Łopatko, który trenował Dawidowicza przez pięć lat. I dodaje: - Paweł od zawsze był małym profesjonalistą, a momentami nawet małym terrorystą. Kiedy jechaliśmy na obóz, dawałem z nim do pokoju największych łobuzów. Dlaczego? Bo choć ciszę nocną robiłem od 22, pół godziny wcześniej cały pokój Pawła już spał. Wszyscy. Nikomu nie odpuszczał, nawet tym najgorszym. Podobnie było w szkole. Klasa, 24 chłopaków, wszyscy piłkarze. Wiadomo - jednemu chce się bardziej, drugiemu mniej. I ci, którym się nie chciało, nie mieli łatwo. "Po co wy tu przyszliście!" - wrzeszczał na nich Paweł.
Złamana ręka? To nie problem
Dawidowiczowi zostały cechy przywódcze. Choć w ekstraklasie gra dopiero kilka miesięcy, nie boi się krzyknąć na kolegów, także tych sporo starszych i bardziej doświadczonych.
- Wierzę, że pracą i zaangażowaniem można zajść daleko. Jak ci nie idzie, zaciśnij zęby i rób dalej swoje. Jak trener stawia na innych, poczekaj cierpliwie, w końcu dostaniesz szansę, tylko nie przestawaj ciężko pracować - taki przepis na karierę ma Dawidowicz.
Pierwszy mecz w ekstraklasie rozegrał dopiero w maju tego roku. Wszedł w końcówce wyjazdowego spotkania z Zagłębiem Lubin, zmienił Wojciecha Zyskę.
- Czekałem na ten moment. I wiedziałem, że kiedy już wejdę, to będę miał niewiele czasu, by pokazać, co potrafię. Musiałem wykorzystać tę chwilę - wspomina młody piłkarz.
Ten rok jest dla niego wyjątkowy. Uczy się w III klasie XXI Sportowego Liceum Ogólnokształcącego na Przymorzu, czeka go matura, a jednocześnie dostał ogromną szansę w Lechii - mimo 18 lat ciężko sobie wyobrazić drużynę bez Dawidowicza. Jak godzi szkołę z grą i treningami?
- Ciężko jest. Kiedy mamy dwa treningi dziennie, to do szkoły wpadam tylko na chwilę, na dwie-trzy godzinki. Ale nauczyciele nie robią problemów, bo to szkoła sportowa, a u mnie w klasie są sami piłkarze - mówi Dawidowicz, który nie ukrywa, że najpierw piłka, potem nauka.
Ale do matury będzie gotowy. - Co prawda najpierw muszę się zająć bieżącymi zaliczeniami, ale niedługo zacznę przygotowania do matury. Będę zdawał angola, polaka i matmę. Z czego jestem najmocniejszy? W sumie szału nie ma nigdzie, ale i tak zdam.
- Nie często się spotyka chłopaka z taką ambicją. Chudy, mizerny, ale nikomu nie odpuści. Pamiętam, jak graliśmy z Białymstokiem. Stawka ogromna, finał mistrzostw juniorów, a tu Paweł łamie w meczu rękę. To znaczy wtedy tego nie wiedzieliśmy, bo kazał ją sobie owinąć bandażem i tak biegał do końca - grał, podtrzymując jedną rękę drugą. Chciałem go zdjąć, szkoda mi go było, ale gdzie tam, nie było mowy... Wygraliśmy 2:0, euforia była wielka. A chwilę potem okazało się, że ręka jest złamana - wspomina Łopatko.
Ryczeliśmy jak bobry
Do Gdańska trafił latem 2011 r. Wcześniej mieszkał w Olsztynie, gdzie się urodził. Ale grał w Ostródzie, w Sokole. I tak przez trzy lata - treningi i gimnazjum sportowe w Olsztynie, weekendy i mecze w Ostródzie.
- Lechia chciała mnie już wcześniej, namawiali mnie, żebym do Gdańska przyjechał już do gimnazjum. Ale rodzice się wtedy nie zgodzili. Puścili mnie dopiero do liceum, miałem 16 lat. Też się bali, ale ja chciałem jechać - mówi Dawidowicz.
Wielki talent odkrył dla Lechii szef skautingu Roman Kaczorek. To on pojechał z Lechią do Ostródy, zobaczył Dawidowicza w turnieju halowym i wrócił z informacją: musimy go mieć!
Początki w Gdańsku były jednak trudne. Paweł mieszkał w internacie, nie odpowiadało mu towarzystwo, nie miał kolegów. Doszło do tego, że po pół roku chciał wracać.
- Ciężko mi było, to prawda. Nikogo nie znałem. Miałem kilku znajomych w Lechii, ale umówmy się - wielcy kumple to nie byli - wspomina.
To na pierwszym treningu w Lechii dostał pseudonim "Hienka".
- Szuprytowski mnie tak nazwał, ale nawet nie wiem dlaczego. Chyba Animal Planet się naoglądał - mówi Dawidowicz, który choć z powodu ksywy szczęśliwy nie jest, zachowuje opanowanie. - Różnie na mnie wołają - Hienka, Hiena, Dawid, Paweł... Ale mi to obojętne, bez różnicy.
Kiedy Paweł wyjeżdżał do Gdańska, długo żegnał się z Łopatko. - Ryczeliśmy jak bobry, on i ja. A potem przyjechał do nas z Lechią i wygrał 2:0. Bramkę mi nawet strzelił, niewdzięcznik jeden - śmieje się trener. Ale chyba się po niej nie cieszył? - Ja wiem... - zawiesza głos Łopatko, który obecnie jest szkoleniowcem I-ligowego Stomilu Olsztyn.
- A ja nie byłem zaskoczony, bo znam Pawła i wiem, jak uparcie dąży do celu. On ma niesamowity charakter, jakże różny od większości polskich piłkarzy. Bez względu na to, gdzie gra, nigdy nie myśli o pieniądzach. A jedynie o tym, by dobrze grać w piłkę - podkreśla Adam Łopatko, który trenował Dawidowicza przez pięć lat. I dodaje: - Paweł od zawsze był małym profesjonalistą, a momentami nawet małym terrorystą. Kiedy jechaliśmy na obóz, dawałem z nim do pokoju największych łobuzów. Dlaczego? Bo choć ciszę nocną robiłem od 22, pół godziny wcześniej cały pokój Pawła już spał. Wszyscy. Nikomu nie odpuszczał, nawet tym najgorszym. Podobnie było w szkole. Klasa, 24 chłopaków, wszyscy piłkarze. Wiadomo - jednemu chce się bardziej, drugiemu mniej. I ci, którym się nie chciało, nie mieli łatwo. "Po co wy tu przyszliście!" - wrzeszczał na nich Paweł.
Złamana ręka? To nie problem
Dawidowiczowi zostały cechy przywódcze. Choć w ekstraklasie gra dopiero kilka miesięcy, nie boi się krzyknąć na kolegów, także tych sporo starszych i bardziej doświadczonych.
- Wierzę, że pracą i zaangażowaniem można zajść daleko. Jak ci nie idzie, zaciśnij zęby i rób dalej swoje. Jak trener stawia na innych, poczekaj cierpliwie, w końcu dostaniesz szansę, tylko nie przestawaj ciężko pracować - taki przepis na karierę ma Dawidowicz.
Pierwszy mecz w ekstraklasie rozegrał dopiero w maju tego roku. Wszedł w końcówce wyjazdowego spotkania z Zagłębiem Lubin, zmienił Wojciecha Zyskę.
- Czekałem na ten moment. I wiedziałem, że kiedy już wejdę, to będę miał niewiele czasu, by pokazać, co potrafię. Musiałem wykorzystać tę chwilę - wspomina młody piłkarz.
Ten rok jest dla niego wyjątkowy. Uczy się w III klasie XXI Sportowego Liceum Ogólnokształcącego na Przymorzu, czeka go matura, a jednocześnie dostał ogromną szansę w Lechii - mimo 18 lat ciężko sobie wyobrazić drużynę bez Dawidowicza. Jak godzi szkołę z grą i treningami?
- Ciężko jest. Kiedy mamy dwa treningi dziennie, to do szkoły wpadam tylko na chwilę, na dwie-trzy godzinki. Ale nauczyciele nie robią problemów, bo to szkoła sportowa, a u mnie w klasie są sami piłkarze - mówi Dawidowicz, który nie ukrywa, że najpierw piłka, potem nauka.
Ale do matury będzie gotowy. - Co prawda najpierw muszę się zająć bieżącymi zaliczeniami, ale niedługo zacznę przygotowania do matury. Będę zdawał angola, polaka i matmę. Z czego jestem najmocniejszy? W sumie szału nie ma nigdzie, ale i tak zdam.
- Nie często się spotyka chłopaka z taką ambicją. Chudy, mizerny, ale nikomu nie odpuści. Pamiętam, jak graliśmy z Białymstokiem. Stawka ogromna, finał mistrzostw juniorów, a tu Paweł łamie w meczu rękę. To znaczy wtedy tego nie wiedzieliśmy, bo kazał ją sobie owinąć bandażem i tak biegał do końca - grał, podtrzymując jedną rękę drugą. Chciałem go zdjąć, szkoda mi go było, ale gdzie tam, nie było mowy... Wygraliśmy 2:0, euforia była wielka. A chwilę potem okazało się, że ręka jest złamana - wspomina Łopatko.
Ryczeliśmy jak bobry
Do Gdańska trafił latem 2011 r. Wcześniej mieszkał w Olsztynie, gdzie się urodził. Ale grał w Ostródzie, w Sokole. I tak przez trzy lata - treningi i gimnazjum sportowe w Olsztynie, weekendy i mecze w Ostródzie.
- Lechia chciała mnie już wcześniej, namawiali mnie, żebym do Gdańska przyjechał już do gimnazjum. Ale rodzice się wtedy nie zgodzili. Puścili mnie dopiero do liceum, miałem 16 lat. Też się bali, ale ja chciałem jechać - mówi Dawidowicz.
Wielki talent odkrył dla Lechii szef skautingu Roman Kaczorek. To on pojechał z Lechią do Ostródy, zobaczył Dawidowicza w turnieju halowym i wrócił z informacją: musimy go mieć!
Początki w Gdańsku były jednak trudne. Paweł mieszkał w internacie, nie odpowiadało mu towarzystwo, nie miał kolegów. Doszło do tego, że po pół roku chciał wracać.
- Ciężko mi było, to prawda. Nikogo nie znałem. Miałem kilku znajomych w Lechii, ale umówmy się - wielcy kumple to nie byli - wspomina.
To na pierwszym treningu w Lechii dostał pseudonim "Hienka".
- Szuprytowski mnie tak nazwał, ale nawet nie wiem dlaczego. Chyba Animal Planet się naoglądał - mówi Dawidowicz, który choć z powodu ksywy szczęśliwy nie jest, zachowuje opanowanie. - Różnie na mnie wołają - Hienka, Hiena, Dawid, Paweł... Ale mi to obojętne, bez różnicy.
Kiedy Paweł wyjeżdżał do Gdańska, długo żegnał się z Łopatko. - Ryczeliśmy jak bobry, on i ja. A potem przyjechał do nas z Lechią i wygrał 2:0. Bramkę mi nawet strzelił, niewdzięcznik jeden - śmieje się trener. Ale chyba się po niej nie cieszył? - Ja wiem... - zawiesza głos Łopatko, który obecnie jest szkoleniowcem I-ligowego Stomilu Olsztyn.
Być jak Frank Lampard
Piłkę zaczął trenować w wieku ośmiu lat. Na trening zabrał go brat, Michał, który teraz też mieszka w Trójmieście, jest studentem Politechniki Gdańskiej.
- Jest ode mnie o dwa lata starszy, zabrał mnie na zajęcia swojego rocznika. Poszedłem, spróbowałem i tak już zostało. Pokochałem piłkę, grałem w nią codziennie, zawsze do wieczora, a nawet do nocy. Czy na treningu, czy na podwórku - żeby tylko kopać - opowiada Dawidowicz, dla którego wzorem jest Frank Lampard z Chelsea Londyn. - Uwielbiam, jak gra, wrażenie robi zwłaszcza jego przegląd pola. Podglądam jego mecze, aby kiedyś grać tak jak on.
Czy starszy brat nie zazdrości mu teraz kariery? Paweł go broni: - Rzucił piłkę, bo go bolały kolana czy tam plecy... Teraz trzyma za mnie kciuki.
Niemiecki? Tak na trzy-cztery
We wrześniu Dawidowicz dostał telefon od menedżera Daniela Webera - interesuje się tobą Borussia, chcą cię, będą cię obserwować.
- Zawsze proszę agenta, żeby nie mówił mi, kto się mną interesuje, co się pisze czy mówi w mediach, o czym się plotkuje. Wiedział, żeby dzwonić tylko wtedy, kiedy rzeczywiście będzie coś konkretnego - mówi Dawidowicz.
Zainteresowanie wicemistrza Niemiec i finalisty Ligi Mistrzów jest konkretne.
- Skauci Borussii wzięli go pod lupę, oglądali go już kilkanaście razy. Siedmiu różnych skautów obserwowało aż 11 meczów Lechii w tym sezonie, byli też na meczach reprezentacji Polski do lat 19. A podczas spotkania ze Śląskiem na trybunach PGE Areny pojawili się nawet dyrektor sportowy Borussii Michael Zorc i zaufany asystent Juergena Kloppa Zeljko Buvac. A to oznacza, że sprawa jest poważna - podkreśla Weber.
Czy 18-latek powinien tak wcześnie wyjechać z Polski do tak mocnego klubu? Eksperci są podzieleni.
- To świetne miejsce dla rozwoju dla młodych piłkarzy, Dawidowicz mógłby tam sobie poradzić. Oczywiście na dziś jeszcze nie w pierwszym zespole, ale w przyszłości na pewno - uważa były reprezentant Polski Radosław Gilewicz, który rozegrał w Bundeslidze niemal 70 meczów w barwach Karlsruher SC oraz VfB Stuttgart.
Innego zdania jest Maciej Murawski, który w trakcie kariery występował w Bundeslidze w Arminii Bielefeld: - Dawidowicz nie ma w tej chwili najmniejszych szans, żeby poradzić sobie w takim klubie. Póki co nawet jak na polskie warunki gra zbyt wolno, a Bundesliga to przecież zupełnie inna bajka.
- Niemieckiego uczę się od pierwszej klasy liceum, ale asem nie jestem. W pierwszej klasie miałem czwórę, w drugiej już tróję. Wolę angielski - śmieje się Dawidowicz, który w Lechii ma kontrakt do czerwca 2016 r. Nie zapowiada się jednak, żeby miał go wypełnić do końca (nieoficjalnie Lechia chce za niego 3 mln euro).
- Zobaczymy, czy Lechia mnie kiedyś puści, a poza tym droga do tego transferu jest jeszcze daleka - zarzeka się Dawidowicz. Czy dzwonił już do Lewandowskiego, Kuby Błaszczykowskiego albo Łukasza Piszczka? - Jak, gdzie? Ja, do takich piłkarzy? Nawet numeru nie mam - odpowiada zawstydzony 18-latek, który niedługo może zostać ich kolegą w Dortmundzie.
Piłkę zaczął trenować w wieku ośmiu lat. Na trening zabrał go brat, Michał, który teraz też mieszka w Trójmieście, jest studentem Politechniki Gdańskiej.
- Jest ode mnie o dwa lata starszy, zabrał mnie na zajęcia swojego rocznika. Poszedłem, spróbowałem i tak już zostało. Pokochałem piłkę, grałem w nią codziennie, zawsze do wieczora, a nawet do nocy. Czy na treningu, czy na podwórku - żeby tylko kopać - opowiada Dawidowicz, dla którego wzorem jest Frank Lampard z Chelsea Londyn. - Uwielbiam, jak gra, wrażenie robi zwłaszcza jego przegląd pola. Podglądam jego mecze, aby kiedyś grać tak jak on.
Czy starszy brat nie zazdrości mu teraz kariery? Paweł go broni: - Rzucił piłkę, bo go bolały kolana czy tam plecy... Teraz trzyma za mnie kciuki.
Niemiecki? Tak na trzy-cztery
We wrześniu Dawidowicz dostał telefon od menedżera Daniela Webera - interesuje się tobą Borussia, chcą cię, będą cię obserwować.
- Zawsze proszę agenta, żeby nie mówił mi, kto się mną interesuje, co się pisze czy mówi w mediach, o czym się plotkuje. Wiedział, żeby dzwonić tylko wtedy, kiedy rzeczywiście będzie coś konkretnego - mówi Dawidowicz.
Zainteresowanie wicemistrza Niemiec i finalisty Ligi Mistrzów jest konkretne.
- Skauci Borussii wzięli go pod lupę, oglądali go już kilkanaście razy. Siedmiu różnych skautów obserwowało aż 11 meczów Lechii w tym sezonie, byli też na meczach reprezentacji Polski do lat 19. A podczas spotkania ze Śląskiem na trybunach PGE Areny pojawili się nawet dyrektor sportowy Borussii Michael Zorc i zaufany asystent Juergena Kloppa Zeljko Buvac. A to oznacza, że sprawa jest poważna - podkreśla Weber.
Czy 18-latek powinien tak wcześnie wyjechać z Polski do tak mocnego klubu? Eksperci są podzieleni.
- To świetne miejsce dla rozwoju dla młodych piłkarzy, Dawidowicz mógłby tam sobie poradzić. Oczywiście na dziś jeszcze nie w pierwszym zespole, ale w przyszłości na pewno - uważa były reprezentant Polski Radosław Gilewicz, który rozegrał w Bundeslidze niemal 70 meczów w barwach Karlsruher SC oraz VfB Stuttgart.
Innego zdania jest Maciej Murawski, który w trakcie kariery występował w Bundeslidze w Arminii Bielefeld: - Dawidowicz nie ma w tej chwili najmniejszych szans, żeby poradzić sobie w takim klubie. Póki co nawet jak na polskie warunki gra zbyt wolno, a Bundesliga to przecież zupełnie inna bajka.
- Niemieckiego uczę się od pierwszej klasy liceum, ale asem nie jestem. W pierwszej klasie miałem czwórę, w drugiej już tróję. Wolę angielski - śmieje się Dawidowicz, który w Lechii ma kontrakt do czerwca 2016 r. Nie zapowiada się jednak, żeby miał go wypełnić do końca (nieoficjalnie Lechia chce za niego 3 mln euro).
- Zobaczymy, czy Lechia mnie kiedyś puści, a poza tym droga do tego transferu jest jeszcze daleka - zarzeka się Dawidowicz. Czy dzwonił już do Lewandowskiego, Kuby Błaszczykowskiego albo Łukasza Piszczka? - Jak, gdzie? Ja, do takich piłkarzy? Nawet numeru nie mam - odpowiada zawstydzony 18-latek, który niedługo może zostać ich kolegą w Dortmundzie.
leoleo
Oceniono 23 razy 17
nie ma się co bać ławy w bvb, mogą co wypożyczyć, sądząc z opisów psychiki będzie lepszy niż leitner...